Εγκαίνια δρόμων ή διοδίων;

Έχω κάνει τη διαδρομή Κόρινθος – Ρίο χιλιάδες φορές, όπως και εκατομμύρια άλλοι άνθρωποι. Έχουμε όλοι ένα κοινό: παίξαμε τη ζωή μας κορώνα γράμματα, με αυτές τα ταξίδια προς τη δυτική Ελλάδα.

Ο νέος, σύγχρονος δρόμος λοιπόν, που τηρεί ασφαλώς τις βασικές προδιαγραφές ασφάλειας και κάνει το ταξίδι άνετο και ευχάριστο, είναι μία σοβαρή κατάκτηση και μία εξέλιξη, που επιτέλους σταματάει αυτή τη ντροπή για τη χώρα. Πουθενά στην Ευρώπη δεν υπάρχει ανάλογος οδικός άξονας, με την Κορίνθου – Πατρών, όπως ήταν μέχρι προχθές.

 Αλλά δεν είναι και για πανηγυρισμούς το όλο θέμα. Διότι αυτό το δρόμο τον έχουμε πληρώσει ήδη. Και με τη φορολογία στο κομμάτι δημόσιας χρηματοδότησης, αλλά και με τα απίστευτα διόδια, που πλήρωνε κάθε διερχόμενο όχημα από τον δρόμο καρμανιόλα, εδώ και χρόνια. Πλήρωναν οι άνθρωποι για ένα έργο που ΘΑ γίνονται, την ώρα που συνθήκες διέλευσης από τον δρόμο, για τον οποίο έδιναν διόδια, ήταν για το ακριβώς αντίθετο: αν τους πληρώνουν που αναγκάζονται να περνάνε από κει και να βάζουν σε κίνδυνο τη ζωή τους.

Το να γίνονται λοιπόν πανηγυρικές πολιτικές δηλώσεις και φιέστες είναι τουλάχιστον πρόκληση. Δεν χρειάζεται να μας ξεπροβοδίσουν με γιορτές και χαρές. Ξέρουμε και μόνοι μας τι σημαίνει να ταξιδεύεις σε ένα σύγχρονο δρόμο και κυρίως να μην κυκλοφορείς σε τριτοκοσμικές συνθήκες. Ειδικά όταν το κόστος διέλευσης είναι αρκετά μεροκάματα μνημονιακής εποχής, πάει πολύ να το κάνουμε και πολιτική γιορτή! Να κάνει γιορτή η εταιρία, που θα κονομάει από τα διόδια, το καταλαβαίνω. Να κάνει γιορτή και η κυβέρνηση, ζητώντας να της αποδώσουμε τα εύσημα, ενώ θα πληρώνουμε διόλου ευκαταφρόνητα ποσά, δεν το χωράει ο νους του ανθρώπου.

 Βλέποντας μάλιστα όλα αυτά μπήκαν στον πειρασμό της σύγκρισης.

 Μου ήρθε στο μυαλό για παράδειγμα αυτό που μου έλεγε ένας φίλος ότι συμβαίνει στο οδικό δίκτυο της Ισπανίας, κυρίως στην Ανδαλουσία. Δρόμοι απίστευτοι, σύγχρονοι, εκπληκτικοί. Χωρίς καν ένα σταθμό διοδίων. Γιατί; Διότι πήραν οι άνθρωποι τα κοινοτικά κονδύλια, που προορίζονταν για οδικούς άξονες και - οποία έκπληξη – τα έκαναν… οδικούς άξονες. Χωρίς να παρακαλάνε και να κρέμονται από ιδιώτες, που ζητάνε τους δρόμους για εκμετάλλευση και χωρίς καθυστερήσεις – άλλο παράξενο και τούτο ε;

Εκεί να πάνε για πανηγυρισμούς οι πολιτικοί και να διεκδικήσουν εύσημα. Εδώ τι ακριβώς κάνουν με τις δηλώσεις, τις κορδέλες και τις γιορτές;


Γιάννης Μακρυγιάννης

Γιώργος Δερτιλής: «Η τυραννία της αμάθειας»

Τους μηχανισμούς και διαδικασίες μέσω των οποίων η ημιμάθεια και η αμάθεια διαβρώνουν την λειτουργία της Δημοκρατίας στην Ελλάδα και διεθνώς, περιέγραψε στην διάλεξή του με τίτλο "Η τυραννία της αμάθειας", ο καθηγητής στην École des Hautes Études en Science Sociales του Παρισιού, κ. Γιώργος Δερτιλής στο πλαίσιο του 2ου Οικονομικού Φόρουμ των Δελφών.

Τόνισε ότι η αμάθεια και η ημιμάθεια σκεπάζουν τις σημερινές ανθρώπινες κοινωνίες και αναφέρθηκε ειδικώς στην διαρκή και σταδιακή υποβάθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος κατά την 30ετία 1980-2010.

Ο κ. Δερτιλής αναφέρθηκε στην συγκεκριμένη περίοδο και υπενθύμισε κείμενό του με τίτλο "Δωρεάν Πτυχίο".

Σύμφωνα με αυτό σχεδόν όλοι όσοι εισάγονται στο πανεπιστήμιο θα πάρουν πτυχίο αργά ή γρήγορα και αφού δεν υποχρεούνται να παρακολουθούν μαθήματα, προτιμότερο θα ήταν να το πάρουν προκαταβολικούς μόλις εισαχθούν και μετά αν θέλουν να παρακολουθούν τα μαθήματα. Όπως είπε, ήταν μία πρόταση που απορρίφθηκε από το "Υπουργείο Απαιδευσίας".

"Η κατάσταση σήμερα είναι απλώς χειρότερη, αποφοιτούν ημιμαθείς σε ποσοστό περίπου 50%-75%", συνέχισε ο κ. Δερτιλής και προσέθεσε ότι με δεδομένο το διάστημα της υποβάθμισης "μπορεί να φανταστεί κανείς πόσες γενιές θα χρειαστούν για την αποκατάσταση της ζημιάς".

"Αυτό το πλήθος είναι η μεγαλύτερη δεξαμενή εκλογέων. Αν προσθέσουμε τους αναπόφευκτους βλάκες, αυτό είναι το εκλογικό σώμα που επιβραβεύει τους δημαγωγούς", σημείωσε ο κ. Δερτιλής.

"Δίχως κριτική σκέψη ελάχιστα μπορεί να συνεισφέρει κάποιος στην δίκαιη και εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας και της δημοκρατίας", συνέχισε ο κ. Δερτιλής και προσέθεσε ότι με την κριτική σκέψη διακρίνουμε το σημαντικό από το ασήμαντο, το ωραίο από το άσχημο, το καλό από το κακό, το δίκαιο από το άδικο.

Όπως επισήμανε, ημιμαθείς και ανόητοι αποτελούν ένα τεράστιο και συμπαγές κοινωνικό σώμα. "Ο αμαθής βλαξ είναι κοινός και γνώριμος τύπος ανθρώπου. Εύκολα θα δεχθεί να υπηρετήσει έναν δημαγωγό και θα υποδουλωθεί σε έναν δημαγωγό μεγάλο", υπογράμμισε.

"Η δικτατορία των αμαθών πλησιάζει", προειδοποίησε ο κ. Δερτιλής και αναρωτήθηκε, μεταξύ άλλων: "Ποιος Καποδίστριας θα δολοφονηθεί ή θα κυλιστεί στην λάσπη της αμάθειας;"

Πηγή

ΟΑΣΑ, όπως λέμε ΙΚΑ

Γνωρίζει κανείς αν ο Οργανισμός Αστικών Συγκοινωνιών Αθηνών (ΟΑΣΑ) θα δίνει και σύνταξη στους επιβάτες του; Αν όχι, γιατί τους ζητάει τον Αριθμό Μητρώου Κοινωνικής Ασφάλισης (ΑΜΚΑ); Δεν ζητάει μόνο αυτό. Για να βγάλει κάποιος ηλεκτρονικό εισιτήριο, οι φωστήρες της διοίκησης αποφάσισαν να ζητούν από τους πελάτες τους να καταθέτουν τα ακόλουθα: αριθμό δελτίου ταυτότητας ή/και ΑΜΚΑ, ονοματεπώνυμο, πατρώνυμο, μητρώνυμο, ημερομηνία γέννησης, φωτογραφία σε ηλεκτρονική μορφή, αριθμό τηλεφώνου, αριθμό κινητού τηλεφώνου, αριθμό fax, ταχυδρομική διεύθυνση, ηλεκτρονική διεύθυνση. Τι χρειάζεται ο ΟΑΣΑ ακόμη και το κινητό τηλέφωνο των επιβατών του; Θα τους τηλεφωνεί όταν αλλάζει η τιμή στις κάρτες απεριορίστων διαδρομών;

Ευτυχώς στην υπόθεση παρενέβη η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, η οποία σε γνωμοδότησή της υπογραμμίζει το αυτονόητο: Είναι υπερβολικά μεγάλος ο αριθμός των προσωπικών δεδομένων που συλλέγονται και καταχωρίζονται για την κάρτα του ηλεκτρονικού εισιτηρίου και ο ΟΑΣΑ δεν έχει εξετάσει «εναλλακτικές τεχνικές λύσεις, που αφενός μεν θα επιτύγχαναν εξίσου τους επιδιωκόμενους σκοπούς, αφετέρου δε, θα εξασφάλιζαν την προστασία της ιδιωτικότητας των χρηστών». Οι φωστήρες του οργανισμού απάντησαν με δελτίο Τύπου στο οποίο –εκτός από τα συνήθη μπλα, μπλα, «ο οργανισμός τηρεί αυστηρά τον νόμο περί προσωπικών δεδομένων»– αναφέρουν πως τα προσωπικά δεδομένα των επιβατών θα χρησιμοποιούνται μόνο για ανώνυμη στατιστική επεξεργασία. Δηλαδή με τον αριθμό κινητού τηλεφώνου τι θα επεξεργάζονται; Πόσοι επιβάτες είναι στην Cosmote και πόσοι στη Vodafone;

Δυστυχώς, ο μεγαλύτερος (κρατικός) συγκοινωνιακός οργανισμός της χώρας μπαίνει στην ηλεκτρονική εποχή με εκείνη την προχειρότητα που χαρακτηρίζει όλους τους νεωτερισμούς που είναι αναγκασμένη να εφαρμόσει η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Κανείς δεν σκέφτηκε, κανείς δεν μελέτησε τι στοιχεία χρειάζεται ο οργανισμός για την έκδοση των ηλεκτρονικών καρτών απεριορίστων διαδρομών. Μετέφεραν το μοντέλο του Δημοσίου στην ηλεκτρονική εποχή των συγκοινωνιών.

Το παραπάνω είναι πολύ λογικό, διότι αυτοί τους οποίους η κυβέρνηση τοποθέτησε στο τιμόνι του οργανισμού ένα μοντέλο ξέρουν, ένα μοντέλο εφαρμόζουν. Το Δ.Σ. της εταιρείας που κάνει τζίρο πάνω από 200 εκατ. ευρώ, διορίστηκε με κομματικά κριτήρια. Οι άνθρωποι δεν έχουν εμπειρία από σύγχρονη λειτουργία επιχειρήσεων. Ο πρόεδρος του ΟΑΣΑ ήταν υποψήφιος δήμαρχος Γλυφάδας με τον ΣΥΡΙΖΑ. Για τη θέση του διευθύνοντος συμβούλου μιας εταιρείας που έχει καθαρή θέση άνω του ενός δισ. ευρώ τοποθετήθηκε ένας πρώην γραμματέας του δημοτικού συμβουλίου Βάρης-Βούλας-Βουλιαγμένης. Πρόεδρος στις ΟΣΥ τοποθετήθηκε μία συνδικαλίστρια με διευθύνοντα σύμβουλο ένα πρώην αντιδήμαρχο Αθήνας. Στις ΣΤΑΣΥ πρόεδρος τοποθετήθηκε ένας υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη. Τι περισσότερο πρέπει να περιμένουμε δηλαδή πέρα από ζημίες; Να σημειώσουμε ότι «ο κύκλος εργασιών του ομίλου διαμορφώθηκε στη χρήση 2015 στα 201,5 εκατ. ευρώ, έναντι 247,6 εκατ. ευρώ της προηγούμενης χρήσης 2014 και οι ζημίες προ φόρων ανήλθαν στα 105,7 εκατ. ευρώ έναντι 83,2 εκατ. ευρώ το 2014. Και αυτές οι ζημίες της Πρώτης Φοράς ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ πληρώνονται στο γκισέ της εφορίας.

ΠΑΣΧΟΣ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗΣ

Ὅταν το «βάλε πλάτη» έγινε η ιστορία της ζωής μας...

Κάποτε, προ κρίσης, ο τότε εργοδότης μου με φώναξε και μου ζήτησε να βάλω πλάτη ώστε οι εργαζόμενοι να συνεχίσουν να δουλεύουν παρά τις σημαντικές πλέον και συνεχιζόμενες καθυστερήσεις των πληρωμών, οι οποίες οφείλονταν σε διάφορους παράγοντες. Ήταν αλλιώς η φάση τότε, δεν κράταγες εύκολα άνθρωπο απλήρωτο. Τζαρτζαριστήκαμε, δεν μ' άρεσε η ιδέα, για πολλούς και διάφορους λόγους που ήταν τόσο ιδεολογικοί, αλλά είχαν να κάνουν και με τη συγκεκριμένη περίπτωση και δεν είναι της παρούσης. Εκείνος, αυτονόητα, μου εξηγούσε τα περί δυσκολιών της εταιρείας, μπλα μπλα μπλα, να βοηθήσουμε, να στηρίξουμε, να, να, να... Λογικά όλα, πιθανώς κι εγώ στη θέση του τα ίδια θα έλεγα. Και τότε, το θυμάμαι σαν να είναι τώρα, κάτι ξύπνησε μέσα μου, μάλλον ο Μαρξ, και του είπα αυτό ακριβώς που σκεφτόμουν:.. Ξέρεις, τάδε μου, που σε συμπαθώ και σε εκτιμώ και πολύ -αλήθεια είναι αυτό-, ωραία όλα αυτά που μου λες, στα δύσκολα “μαζί", αλλά στα εύκολα, όταν η εταιρεία πήγαινε σφαίρα και έτρεχαν τα μύρια δεν θυμάμαι να τα μοιραστήκαμε.

Ξέρω, δεν ακούγεται ούτε συχνά ούτε καλά από “στέλεχος” αυτό. Μονο που τα “στελέχη" απλώς συνομιλούν με τον εργοδότη. Δεν πρέπει να αυταπατώνται ότι γίνονται εργοδότες... Θύμωσε. Πολύ. Δεν με ξέρεις καλά, ρώτα να μάθεις, κάποιοι έγιναν πλούσιοι εδώ μέσα, και τέτοια. Δεν χρειαζόταν να ρωτήσω για να μάθω. Ήξερα. Οι πάντες ήξεραν και ξέρουν. Φυσικά και έγιναν κάποιοι πλούσιοι εκεί μέσα, όπως και παντού μέσα. Ήταν εκείνοι που στα δύσκολα πηδούσαν πάντα πρώτοι (αν όχι εκ των προτέρων) από το πλοίο, αλλά αυτή είναι άλλη κουβέντα. Γεγονός είναι, πάντως, ότι οι άλλοι, εκείνοι που κοιμόντουσαν πάντα στα γραφεία 24ωρα ολόκληρα είτε από καύλα για τη δουλειά, είτε από συνέπεια, δεν έγιναν ποτέ πλούσιοι. Ήταν οι αυτονόητοι, οι δεδομένοι, που δεν χρειάστηκε ποτέ να τους ανταμείψεις επιπλέον του μισθού τους για να συνεχίσουν. Το έκαναν έτσι κι αλλιώς. Ακούω αντιρρήσεις; Μάλλον όχι.

Έκτοτε το “βάλε πλάτη” έγινε η ιστορία της ζωής μας. Τόση πλάτη ούτε ο Άτλας, φίλε, έγινε η πλάτη μας οροπέδιο ολόκληρο, να στηρίξουμε τις δουλειές μας, γιατί οι δουλειές μας μάς χρειάζονταν στην πορεία περισσότερο κι απ’ όσο τις χρειαζόμασταν εμείς. Τσακίστηκαν οι πλάτες από το πολύ βάρος, με το ζόρι στέκεσαι όρθιος πλέον, αλλά σπρώχνεις ακόμα. Συνήθισες κιόλας, θα σου φαινόταν και περίεργο να μην χρειάζεται να βάλεις πλάτη, να μην το παίρνεις προσωπικά, να μην κάνεις κάθε μέρα τη μία υπέρβαση μετά την άλλη. Θα σου φαινόταν περίεργο, επίσης, αν κάποιος εκτιμούσε τις υπερβάσεις και στο έδειχνε με οποιονδήποτε τρόπο πέρα από το να εξακολουθείς να έχεις δουλειά… Έστω και με ένα “ευχαριστώ”. Δεν θα σου πει κανείς ευχαριστώ όμως, διότι εδώ έχει επιτευχθεί το τέλειο: Δεν κάνεις πλέον εσύ χάρη, που σκοτώνεσαι, αλλά εκείνος που εξακολουθεί να σου παρέχει εργασία, άσχετο αν την πληρώνεσαι ή όχι.

Τίποτα παράξενο. Τα ίδια, άλλωστε, σου λέει και το κράτος: Βάλε πλάτη να με στηρίξεις γιατί τα σκάτωσα, ή γιατί τα σκάτωσαν οι άλλοι, ή γιατί σκατώθηκαν μόνα τους, λίγη σημασία έχει. Στο μεταξύ, όσο τα πράγματα σκατωνόντουσαν, κάποιοι έγιναν πλούσιοι, αλλά δεν ήσουν εσύ. Γιατί αν ήσουν δεν θα χρειαζόταν να βάλεις πλάτη πουθενά, ούτε και θα σ’ έκοφτε κιόλας.

Κι αν ένα ωραίο πρωί δεν θέλεις ή δεν μπορείς να βάλεις άλλη πλάτη και διεκδικήσεις το αυτονόητο, να πληρώνεσαι για τη δουλειά σου, ξέρωγω; Τότε είσαι κακός, απείθαρχος, ταραξίας, εχθρος της εταιρείας και -κυρίως- των εργαζομένων. Διότι αν δεν βάλεις πλάτη και απαιτήσεις να πληρώνεσαι, η εταιρεία θα κλείσει και οι άνθρωποι θα μείνουν χωρίς δουλειά. Πρόσεξε: Χωρίς δουλειά, όχι χωρίς λεφτά, διότι χωρίς λεφτά μπορεί να έχουν μείνει έτσι κι αλλιώς. Αυτό είναι το διά ταύτα και όλα τα άλλα εγώ τα περνάω μπάι. Καταλήξαμε, πολλοί εξ ημών, να δουλεύουμε για να υπάρχουν δουλειές και όχι για να πληρωνόμαστε απαραίτητα απ’ αυτές. Και χωριστήκαμε σ’αυτούς που βάζουν πλάτη, επειδή μπορούν βασικά, ή επειδή φοβούνται, ή επειδή οτιδήποτε, και στους άλλους, που εξακολουθούν να απαιτούν να αμοίβονται με στοιχειώδη συνέπεια και αξιοπρέπεια για το έργο που προσφέρουν. Εχθροί μεταξύ μας.

Οι άνθρωποι στο ΔΟΛ, στο Mega, στο οπουδήποτε, όπως παντού, χωρίστηκαν κι αυτοί στα δύο κάποια στιγμή. Κάποιοι παραμυθιάστηκαν, κάποιοι φοβήθηκαν, κάποιοι παγιδεύτηκαν. Άλλοι απλώς δεν έδιναν δεκάρα γιατί ανήκαν στην κατηγορία "κάποιοι έγιναν πλούσιοι εδώ μέσα”. Που είναι το σωστό και που το λάθος; Αυτονόητο είναι αυτό, ακόμα και στην πραγματικότητα στην οποία έχει χαθεί κάθε λογική και κάθε ορθολογισμός. Να μην χάνουμε τουλάχιστον τα δικά μας λογικά. Θα σου πει, βέβαια, ο άλλος, εσύ πήρες ρίσκο για να κάνεις δική σου επιχείρηση και να έχει ο κόσμος δουλειά; Τι μιλάς; Μιλάω γιατί δεν το πήρα και δεν έκανα. Αντιθετως έγινα ένας πολύ συνεπής εργαζόμενος, πιθανώς και ικανός, και κυρίως έγινα ένας άνθρωπος που ξέρει να τηρεί τις συμφωνίες του στο ακέραιο. Κάθε είδους. Και η σχέση υπαλλήλου-εργοδότη είναι απλώς μια συμφωνία: Κάνεις αυτό κι εγώ σε πληρώνω. Η πραγματικότητα στην οποία εσύ κάνεις 10Χαυτό κι εγώ παύω να σε πληρώνω είναι απλώς ΣΤΡΕΒΛΗ. Αυτά, πάω να συνεχίσω κι εγώ τις υπερβάσεις μου κι αν έχω, μετά απ’αυτό το σεντονάκι, δουλειά και αύριο, εδώ θα μαστε να τα λέμε…

Mαρία Δεδούση (facebook)

Κούραση ....

Η Ελλάδα είναι μια χώρα στην οποία δεν συμβαίνει τίποτα δημιουργικό.

Ή, αν συμβαίνει κάτι δημιουργικό, το ξέρουν λίγοι και μας το κρατάνε μυστικό.

Τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα σέρνονται σε μια αέναη επανάληψη του θλιβερού εαυτού τους, και το μόνο που καταφέρνουν είναι να θυμίζουν κάποιους από τους λόγους που οδήγησαν την χώρα σε κοινωνική και οικονομική χρεοκοπία.

Την κούραση την διαπιστώνεις και στους επαγγελματίες της «χαράς» και της «ευτυχίας». Σέρνονται κι αυτοί.

Επίσης, οι επαγγελματίες «φωνακλάδες» της πολιτικής και της δημοσιογραφίας μοιάζουν βαριεστημένοι. Ούτε έναν πειστικό καυγά δεν μπορούν να κάνουν πια. Είναι να τους λυπάσαι.

Κούραση, κούραση, κούραση.

Κουράζονται οι άνθρωποι. Και –χωρίς να θέλω να αδικήσω ή να υποτιμήσω τους αγώνες ανθρώπων που βασανίστηκαν και υπέφεραν-, οι άνθρωποι δεν είναι ανάγκη να είναι στην εξορία και να σπάνε πέτρες για να κουραστούν.

Μια χαρά κουράζεσαι και στην εξορία της Κυψέλης. Όλα στο μυαλό είναι.

Αυτό που σε κουράζει είναι η μοναξιά.

Αυτό που σε κουράζει είναι η απουσία ορίζοντα και προοπτικής.

Αυτό που σε κουράζει είναι όταν κάθε μέρα είναι ίδια με την προηγούμενη.

Αυτό που σε κουράζει είναι όταν δεν υπάρχει αγάπη.

Υπάρχουν πάρα πολλοί κουρασμένοι άνθρωποι.

Είναι αυτή η κούραση που σε οδηγεί να κάνεις συνέχεια τα ίδια πράγματα και τα ίδια λάθη.

 Σε οδηγεί στο σπίτι σου, στο μικρόκοσμό σου, στο θάνατο.»

Άντε και καλή ψυχή!

(Αυτή η κούραση με βοήθησε να πάρω μια σημαντική απόφαση. Άρα, χρήσιμη.)

Πηγή

ΜΙΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ για την αυτοκινητοπομπή του πρωθυπουργού...

Diomidis Spinellis 

Χθες στις 9:20 το πρωί είδα στη διασταύρωση Χέυδεν και Πατησίων μια αξιωματικό της Τροχαίας με τρία αστέρια στις επωμίδες της να εκτελεί χρέη τροχονόμου (!) για να περάσει η αυτοκινητοπομπή του κου πρωθυπουργού. Παράλληλα πεζοί και αυτοκίνητα συνωστίζονταν στις διαβάσεις, αφού η τροχονόμος είχε κόψει την κάθετη προς την λεωφόρο Πατησίων κίνηση. Θεώρησα το θέαμα και την ώρα του συμβάντος ενδιαφέροντα. Έβγαλα λοιπόν με το κινητό μου τηλέφωνο μερικές φωτογραφίες την ώρα που πέρναγαν σαν αστραπή τα μαύρα αυτοκίνητα και οι μοτοσυκλέτες της συνοδείας. Τι το ήθελα;

 Ένα λεπτό αργότερα με σταμάτησαν τρεις άνδρες με πολιτικά. Μου είπαν ότι ήταν της Ασφάλειας, δείχνοντάς μου αστραπιαία κάτι που υποθέτω πως ήταν υπηρεσιακή ταυτότητα. (Δεν με άφησαν να κρατήσω τα στοιχεία τους.) Με ρώτησαν τη δουλειά κάνω, μου ζήτησαν να ψάξουν την τσάντα μου, πήραν την ταυτότητά μου και αξίωσαν επιτακτικά να δουν τις φωτογραφίες που είχε το κινητό μου τηλέφωνο και να διαγράψω τις φωτογραφίες της αυτοκινητοπομπής. Έκανα αυτά που μου ζήτησαν, μια και άφησαν να εννοηθεί ότι διαφορετικά θα ακολουθούσαν διαδικασία προσαγωγής και εγώ δεν είχα καιρό για χάσιμο. Παρ’ όλα αυτά, η διαδικασία κράτησε περίπου 20 λεπτά. Στο χρόνο αυτό ήρθαν στη διασταύρωση για να βοηθήσουν το έργο των ανδρών της Ασφάλειας άλλοι δύο ή τέσσερεις δικυκλιστές της αστυνομίας, και ένα περιπολικό της Άμεσης Δράσης με δύο (υποθέτω) αστυνομικούς πλήρωμα. Συνολικά ασχολήθηκαν μαζί μου τουλάχιστον επτά άτομα.

Την ίδια στιγμή στο πλαϊνό τετράγωνο, στο πεζοδρόμιο μπροστά στην είσοδο του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, συνεχιζόταν ανενόχλητα το υπαίθριο παζάρι λαθραίων τσιγάρων και προϊόντων «μαϊμού» που δίνει στο ίδρυμα μια άθλια τριτοκοσμική εικόνα ενώ παράλληλα στερεί το χρεοκοπημένο μας κράτος από φόρους, τέλη και δασμούς. Την προηγούμενη νύχτα, στον ίδιο δρόμο, άγνωστοι είχαν ληστέψει και πυρπολήσει ένα περίπτερο. Χθες βράδυ, κοντά στο καμένο περίπτερο, πυρπόλησαν τρία τρόλλεϋ από τα όλο και λιγότερα που κυκλοφορούν . Την ίδια ώρα άλλοι κατέστρεφαν σε σταθμούς ΗΣΑΠ τα εκδοτήρια εισητηρίων και τα ακυρωτικά μηχανήματα που θα μπορούσαν να βοηθήσουν τις δημόσιες συγκοινωνίες μας να ορθοποδήσουν.

Δυστυχώς, η αστυνομία φαίνεται πως είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική στο να προστατεύει την εκάστοτε εξουσία, αλλά όχι τη δημόσια περιουσία ή τον φορολογούμενο μεροκαματιάρη.

http://www.press-gr.com/2016/12/blog-post_8886.html

Αχ Πειραιά μου!!!

του Γιάννη Σπυράκη
τ. Αντιδημάρχου Πειραιά
ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΑ.

Το έτος 1934 και συγκεκριμένα στις 15 Σεπτεμβρίου άρχισε η σταδιακή αφαίρεση των γραμμών του ΤΡΑΜ από τους δρόμους της Αθήνας και στη θέση τους δρομολογήθηκαν Λεωφορεία. Η διαδικασία ολοκληρώθηκε το 1977 με την κατάργηση και της τελευταίας γραμμής του ΤΡΑΜ Πειραιάς Πέραμα.

Σήμερα, έπειτα από 80 χρόνια, οι κάθε είδους «οικονομισάριοι» μετατρέπονται σε νεκροθάφτες του Πειραιά, αφού εγκαθιστούν στην πόλη μας το ΤΡΑΜ ΤΡΑΙΝΟ, την διαμελίζουν και την καταστρέφουν για πάντα. Μια βαριά κατάρα έπεσε σαν λαίλαπα στην πόλη μας και η καταστροφή είναι πλέον γεγονός, ιδιαίτερα στο Κέντρο της Πόλης και ας ψάξουμε όλοι τι θα απομείνει από την Εμπορική και οικονομική ζωή του Πειραιά μας και του Λιμανιού !;;

Δυστυχώς κάποιοι χαίρονται επειδή αποφάσισαν αυτό το «μεγάλο έργο» της καταστροφικής διχοτόμησης και το πραγματοποιούν με την ανοχή των εμπόρων. Έτσι το ήθελαν διάφοροι Υπουργοί, δήμαρχοι Περιφερειάρχες, Βουλευτές, πολιτευτές, Δημοτικοί Σύμβουλοι.

Αυτό όμως, που προκαλεί έκπληξη είναι η στάση των λεγόμενων παραγωγικών τάξεων, εμπόρων, βιοτεχνών κλπ οι οποίοι κλείνουν τα μάτια μπροστά στην συστηματική καταστροφή του Πειραιά... Τι άραγε συμβαίνει;; Ασφαλώς ψεκασμένοι δεν είναι ... Είναι άνθρωποι του καθημερινού μόχθου. Δεν βλέπουν τι έγινε στη Ν.Σμύρνη στη Γλυφάδα και από όπου περνάει το άδειο από επιβάτες αυτό μέσο μεταφοράς. Δεν βλέπουν τι γίνεται στην Πειραϊκή, με το κατόρθωμα των μονοδρομήσεων και μάλιστα ανάποδα που τα καταστήματα αργοπεθαίνουν και κλείνουν...

Η προβληματική ΔΕΚΟ ΤΡΑΜ Α.Ε. έπρεπε ήδη να έχει κλείσει αφού είχε χρέος εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ και για να την διατηρήσει αναγκάστηκε η κυβέρνηση να την ενσωματώσει στον Κεντρικό Οργανισμό των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς.

Στον Πειραιά ο καθένας γράφει την δική του ιστορία. Αυτή η ιστορία είναι μαύρη χωρίς καμία άλλη απόχρωση όπως ανέφερα στην τελευταία ομιλία μου στο Πανεπιστήμιο Πειραιά προσθέτοντας ότι οι νέοι Πειραιώτες θα επαναφέρουν την κανονικότητα και θα διώξουν το θηρίο από την σιδερόφρακτη πόλη διότι δεν πρόκειται να συνυπάρξει με την λειτουργία της και την ανάπτυξη του Πειραιά και του Λιμανιού. Δεν ενδιαφέρεται πλέον κανένας τι θα γίνει το Λιμάνι;; Θα μείνει στον Πειραιά το Επιβατηγό Λιμάνι;; Οταν ήδη έχουν «βουλώσει» την είσοδο και την έξοδο της Πόλης ... Δεν βλέπουν σήμερα και μάλιστα πριν έλθει το θηρίο, τι γίνεται με το κυκλοφοριακό "κομφούζιο"... Έτσι θα αυξηθεί η Εμπορική κίνηση;; Θα αυξηθεί η προσέλευση τουριστών;; Ή πιστεύουν κάποιοι εμπορικοί εγκέφαλοι ότι θα έλθουν στον Πειραιά με το ΤΡΑΜ πελάτες από το Π.Φάληρο, τον Άλιμο και την Γλυφάδα, για να αγοράσουν είδη ένδυσης και υπόδησης εσώρουχα και κάλτσες;; Αυτή είναι η άποψη της αγοράς, που το μόνο που ζητάει είναι πολιτική σταθερότητα και τετραετή διακυβέρνηση;;

Και το Υπουργείο Πολιτισμού, που ξαφνικά ανακάλυψε αρχαιολογικούς χώρους στο υδραγωγείο και στον πύργο ελέγχου του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού, πώς επιτρέπει την διέλευση του ΤΡΑΜ -Τραινου μέσα από το αρχαιολογικό πάρκο των Αστικών Πυλών, στο τρίγωνο των οδών Ο.Σκυλίτση-Πύλης-Φίλωνος, πάρκο για το οποίο έχουν ξοδευτεί εκατομμύρια ευρώ και από το υστέρημα του Ελληνικού Λαού;;

Τέλος υπενθυμίζω ότι, για την από το 2009 προσφυγή των δεκάδων Πειραιωτών στο Συμβούλιο Επικρατείας, δεν έχει εκδοθεί ακόμα η απόφαση για την νομιμότητα του έργου, που καταστρέφει τον Πειραιά αλλά και την Πολιτιστική κληρονομιά του. Ίσως να εκδοθεί όταν το παράνομο και καταστροφικό αυτό έργο θα έχει τελειώσει, θα υπάρχουν μόνο μπετά, σιδηροκολώνες και καλώδια και τότε η καταστροφή και η πλάνη θα είναι μεγαλύτερη της πρώτης. Αχ Πειραιά μου!!!

Πηγή

Εύγε Αλέξη!

Tου Κώστα Στούπα 

Συχνά τις μεγαλύτερες ανατροπές και αλλαγές στην ιστορία τις έχουν πετύχει οι πολιτικές δυνάμεις που τις αντιστρατεύονταν. Τη γενίκευση του πολέμου στο Βιετνάμ δεν την έκαναν κάποιοι φιλομιλιταριστές ρεπουμπλικάνοι, αλλά ο δημοκρατικός Λίντον Τζόνσον που πολιτευόταν για μια πιο ήπια στάση.

Την επέλαση του ελληνικού στρατού μέχρι το Σαγγάριο και το Αφιον- Καραχισάρ την πραγματοποίησε η κυβέρνηση Γούναρη που είχε εκλεγεί με σύνθημα το τέλος της μικρασιατικής εκστρατείας.

Τη μεταρρύθμιση της Ατζέντας 2010 στη Γερμανία που αφορούσε τη συγκράτηση των μισθών και την ελαστικοποίηση των εργασιακών συνθηκών δεν την εφάρμοσαν ούτε οι χριστιανοδημοκράτες ούτε το κόμμα των φιλελευθέρων, αλλά οι σοσιαλδημοκράτες με καγκελάριο τον Γκέρχαρντ Σρέντερ.

Τούτο συμβαίνει ενδεχομένως γιατί οι αντίπαλοι δομικών αλλαγών που έχουν ωριμάσει συναντούν μικρότερη αντίσταση αν αλλάξουν ρότα και προσπαθήσουν να τις εφαρμόσουν. Αιφνιδιάζουν εκ των έσω τις δυνάμεις που αντιστέκονται σ’ αυτές.

Κατά μια ανάλογη έννοια, η δημιουργία του Υπερταμείου των αποκρατικοποιήσεων και αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας μπορεί να έχει αποικιακά χαρακτηριστικά, αλλά είναι ικανή να ξεθεμελιώσει για πάντα την υποδομή του κρατικοδίαιτου πελατειακού ελληνικού οικονομικού μοντέλου της μεταπολίτευσης αλλά και των δεκαετιών που ακολούθησαν την επανάσταση του ’21.

Μετά την επανάσταση του ’21 οι κυβερνήσεις διαχειρίζονταν τις περίφημες εθνικές γαίες με ενέχυρο τις οποίες δανείζονταν, διαφθείρονταν, σύναπταν πελατειακές σχέσεις και χρεοκοπούσαν.

Μετά τον πόλεμο βασικές μεγάλες επιχειρήσεις της χώρας ήταν κρατικές. Η εκάστοτε κυβέρνηση αποφάσιζε ποιος αποτυχημένος πολιτευτής θα διοικεί τη ΔΕΗ, τον ΟΤΕ, τις αστικές συγκοινωνίες, την ΕΥΔΑΠ, την ΕΑΒ κλπ. Οι κυβερνήσεις αποφάσιζαν ποιοι θα εργάζονται σε αυτές και με ποιους όρους.

Βασικός ιμάντας μεταβίβασης σύνθεσης των πελατειακών σχέσεων μεταξύ των κυβερνήσεων και ικανής μερίδας των εκλογέων ήταν η εμπλοκή του κράτους στην οικονομική δραστηριότητα, βασικός πυλώνας της οποίας ήταν ο ασφυκτικός έλεγχος των ΔΕΚΟ.

Με το πέρασμα όλης της κρατικής περιουσίας στο αποκαλούμενο "Υπερταμείο" που επέβαλαν οι δανειστές και ψήφισε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, η επιρροή των κυβερνήσεων στις ΔΕΚΟ και άλλες δημόσιες επιχειρήσεις μειώνεται δραστικά.

Το εποπτικό συμβούλιο του νέου Υπερταμείου θα είναι πενταμελές και τον πρόεδρο και ένα μέλος θα τον διορίζουν οι Ευρωπαίοι. Οι άλλοι τρεις θα ορίζονται από την ελληνική πλευρά αλλά με πρόσωπα που είναι αποδεκτά και από την άλλη πλευρά. Το σημαντικότερο είναι πως οι αποφάσεις θα λαμβάνονται με πλειοψηφία τεσσάρων πέμπτων, που όλες οι αποκρατικοποιήσεις, αλλαγές διοικήσεων ή άλλες αλλαγές στη λειτουργία θα πρέπει να έχουν την έγκριση των δανειστών.

Η αρμοδιότητα του Εποπτικού Συμβουλίου είναι να ορίζει τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου που θα υλοποιεί τις αποφάσεις, ενώ ο τρίτος πυλώνας είναι το ελληνικό δημόσιο. Είναι προφανές ότι το Διοικητικό Συμβούλιο που είναι ο βασικός παράγοντας της διαχείρισης θα έχει σύνθεση που πρέπει να είναι αποδεκτή από το εποπτικό Συμβούλιο. Αν δεν παρεκκλίνει από τα κριτήρια του εποπτικού Συμβουλίου θα αντικαθίσταται όπως συμβαίνει σε συνηθισμένες μορφές εταιρικής διακυβέρνησης.

Βέβαια είναι υποτιμητικό ή ακόμη και προσβλητικό για μια χώρα να υπόκειται επιτροπεία σε τέτοιο βαθμό. Πόσο μάλλον όταν η διάρκεια ορίζεται από το συμβολικό αριθμό των 99 ετών που θυμίζει τις αποικιακές συμφωνίες περασμένων αιώνων.

Υποτιμητικός και προσβλητικός για σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα ήταν και ο τρόπος που νέμονταν τη δημόσια περιουσία για δεκαετίες η πράσινη και γαλάζια κομματοκρατία. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα όμως για δεκαετίες χώριζε τους Έλληνες σε δυο κατηγορίες, στους δικούς μας πελάτες που φροντίζουμε και τους απέναντι.

Ούτε η τρόικα της χρεοκοπίας του 1893 υπό τον Εδουάρδο Λω δεν είχε αποκτήσει τη διαχείριση ολόκληρης της περιουσίας του κράτους. Είχαν αποκτήσει το δικαίωμα εκμετάλλευσης της Διώρυγας της Κορίνθου και κάποιων μονοπωλίων όπως του αλατιού, των σπίρτων κλπ. Τέτοιας έκτασης εκχώρησης κυριαρχίας έχουμε να δούμε από την εποχή του Όθωνα και της Αμαλίας.

Η απομάκρυνση όλης της δημόσιας περιουσίας από τα νύχια της παρασιτικής κομματοκρατίας και συνδικαλιστοκρατίας του δημοσίου ενδέχεται να δημιουργήσει ριζικές ανατροπές στο πολιτικό σκηνικό της χώρας.

Με την απογύμνωση των κυβερνήσεων από τη διαχείριση των πελατειακών δεσμών με τους διευθυντές και τους εργαζόμενους στις ΔΕΚΟ και τις δημόσιες επιχειρήσεις όπως οι αστικές συγκοινωνίες κλπ. μειώνεται δραστικά η εξάρτηση δεκάδων χιλιάδων εργαζομένων από τις κυβερνητικές αποφάσεις.

Κόβεται ένας βασικός ομφάλιος λώρος συνδιαλλαγής μεταξύ πολιτικού προσωπικού και ψηφοφόρων.

Όταν καταλάβουν οι βουλευτές, οι υπουργοί και το λοιπό πολιτικό προσωπικό ποιες συνέπειες θα έχει αυτό που έχουν ψηφίσει, θα σοκαριστούν, κυρίως γιατί θα αναγκαστούν να αναθεωρήσουν τον τρόπο που πολιτεύονται.

Η δημιουργία του υπερταμείου από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να έχει περισσότερα πλεονεκτήματα από μειονεκτήματα σε σχέση με την ανάγκη μεταρρύθμισης του πελατειακού πολιτικού σκηνικού της χώρας που αποτελεί και ένα από τα βασικά "καρκινώματα" της πολιτικής και οικονομικής της υπανάπτυξης.

Καμία άλλη κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να αποδεχτεί μια τέτοια συμφωνία οι μακροπρόθεσμες συνέπειες της οποίας ενδέχεται να αποδειχτούν καθοριστικές.

Για ήσσονος σημασίας αποφάσεις κατά την ψήφιση των προηγούμενων μνημονίων φλεγόταν το Σύνταγμα. Προχθές οι διαμαρτυρόμενοι δεν ξεπέρασαν τις μερικές εκατοντάδες συνηθισμένων "επαγγελματιών" του είδους.

Η κυβέρνηση Τσίπρα θα δυσκολευτεί τους επόμενους μήνες όταν βρεθεί εμπρός στα αδιέξοδα της φορομπηχτικής της πολιτικής. Ακόμη και αν φύγει από την κυβέρνηση θα έχει μείνει ο δραστικός περιορισμός της κομματοκρατίας στην οικονομία μέσω των επιχειρήσεων του δημοσίου ακόμη και αν αυτές δεν ιδιωτικοποιηθούν.


Εύγε Αλέξη...

Όλο το παρασκήνιο για το υπερταμείο αποκρατικοποιήσεων

Ένα μεγάλο παζάρι πραγματοποιείται αυτές τις μέρες για την τελική διαμόρφωση των περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου που θα ενταχθούν στο νέο Υπερταμείο Αξιοποίησης Δημόσιας Περιουσίας αλλά και για το τι σημαίνει «αξιοποίηση» καθώς το τελικό νομοσχέδιο αναμένεται πριν το τέλος του μήνα.

Περισσότερα από 80.000 κρατικά ακίνητα, όλες οι ΔΕΚΟ, το ΤΑΙΠΕΔ με τις συμμετοχές του και το ΤΧΣ σύντομα θα αποτελούν τα περιουσιακά στοιχεία του νέου Υπερταμείου. Κι ενώ ο υπουργός Οικονομικών διαμηνύει ότι το θέμα «έχει κλείσει», ότι δηλαδή δεν υπάρχουν διαφωνίες με τους θεσμούς για το Υπερταμείο, στην ελληνική επικράτεια παραμένει ανοιχτό…

Τις επόμενες δύο εβδομάδες θα είναι σε εξέλιξη ένα διαρκές… μπρα ντε φερ μεταξύ υπουργών, υπό την πίεΤις επόμενες δύο εβδομάδεςση και πολλών διαφορετικών συμφερόντων που θέλουν να δουν συγκεκριμένα περιουσιακά στοιχεία στις λίστες του. Μέχρι την τελευταία στιγμή, εκτιμάται, ότι θα εξελίσσεται η εσωτερική διαπραγμάτευση για να καθοριστούν σημαντικές λεπτομέρειες, για το τι θα εξαιρεθεί, αλλά και για το ποιες ΔΕΚΟ θα μπουν σε αυτό, όσο και για το τι θα γίνει με τα ακίνητα που ανήκουν στα μεγάλα υπουργεία όπως το υπουργείο Αμύνης.

Σε δεύτερο χρόνο, αν δεν καθοριστεί με σαφήνεια στο νέο νομοσχέδιο, αναμένονται «ζωηρές συζητήσεις» για το τι ακριβώς σημαίνει αξιοποίηση, αν σημαίνει ιδιωτικοποίηση μειοψηφικών ποσοστών, σε ποιες ΔΕΚΟ θα πουληθούν ποσοστά και με σε τι χρονοδιάγραμμα και κυρίως ποιος θα αποφασίζει για όλα αυτά. Στην ουσία ολόκληρη η δημόσια περιουσία μαζί με το σύνολο των μετοχών των ΔΕΚΟ φεύγουν από την εποπτεία του κράτους και θα ανήκουν στο νέο Υπερταμείο, κάτι που ήδη έχει ενοχλήσει τους σχετικούς υπουργούς (Σπίρτζη, Σκουρλέτη, Καμμένο) αφού Οργανισμοί και δημόσια περιουσία που μέχρι πρότινος ήταν στον έλεγχό των υπουργείων τους, μετακομίζουν στο Ταμείο.

Με μορφή holding και δυνατότητα βέτο των δανειστών 

Το νέο ταμείο θα λειτουργεί ως holding και η λειτουργία του θα ξεκινήσει από τις αρχές του δευτέρου εξαμήνου του 2016. Θα αποφασίζει ανεξάρτητα από την κυβέρνηση με την ισχύ μιας υπερκυβέρνησης, θα ελέγχει άμεσα το ΤΑΙΠΕΔ, το ΤΧΣ, την ΕΤΑΔ, καθώς και μια νέα εταιρεία, στην οποία θα περιληφθούν όσες ΔΕΚΟ δεν έχουν περάσει στο ΤΑΙΠΕΔ.

Θα διοικείται από πενταμελές διοικητικό συμβούλιο, αρμοδιότητα του οποίου θα είναι η παρακολούθηση του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων και η κατανομή των εσόδων από αυτές. Το Εποπτικό Συμβούλιο τα μέλη του οποίου θα ορίζονται με τη σύμφωνη γνώμη των πιστωτών, θα διορίσει τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου το οποίο στη συνέχεια θα αποφασίσει για τους επικεφαλής του ΤΑΙΠΕΔ, του ΤΧΣ, της ΕΤΑΔ και των ΔΕΚΟ.

Τρία μέλη του διοικητικού συμβουλίου θα οριστούν από την ελληνική πλευρά και δύο από τους δανειστές (συμπεριλαμβανομένου του προέδρου), αλλά οι αποφάσεις θα λαμβάνονται με θετική γνώμη των τεσσάρων από τα πέντε μέλη με αποτέλεσμα ο ρόλος των εκπροσώπων των δανειστών να είναι καίριος.

 Η διάρκεια ζωή του Υπερταμείου θα είναι τα 35 έτη και σε βάθος χρόνου και με δεδομένη την καλύτερη πορεία της οικονομίας, θα μπορούσαν να συγκεντρωθούν τα έσοδα των 50 δισ. ευρώ. Στο τρίτο μνημόνιο προβλέπονταν πως στο νέο ταμείο θα περιέλθουν περιουσιακά στοιχεία περί τα 50 δισ. ευρώ, συμπεριλαμβανομένης της συμμετοχής του δημοσίου στις τράπεζες η οποία, όμως, περιορίστηκε σημαντικά μέσω της πρόσφατης ανακεφαλαιοποίησης.

Υπήρξαν προτάσεις για περιορισμό του στόχου εσόδων στα 30 δισ. που όμως δεν φαίνεται να εισακούστηκαν από τους δανειστές, χωρίς να είναι γνωστό αν οι δύο πλευρές κατέληξαν σε συμφωνία ως προς το συγκεκριμένο σημείο. Οι δανειστές επέμεναν, επίσης, να συμπεριληφθούν στο νέο Υπερταμείο και τα ακίνητα του υπουργείου Εθνικής Αμύνης, απορρίπτοντας κατηγορηματικά το αίτημα του Πάνου Καμμένου για δημιουργία ειδικού Ταμείου που θα διαχειρίζεται τις εκτάσεις και τα ακίνητα που ανήκουν στο ΥΕΘΑ.

Αξίζει να σημειωθεί ότι για τρία χρόνια τα έσοδα από τις αποκρατικοποιήσεις πηγαίνουν εξ ολοκλήρου στους δανειστές, ενώ στη συνέχεια το 50% θα πηγαίνει στο ελληνικό Δημόσιο και το υπόλοιπο 50% θα χρησιμοποιείται για τη μείωση του δημόσιου χρέους.

Οι οικονομικοί στόχοι του παραμένουν οι ίδιοι με τη συμφωνία του Ιουλίου: έσοδα 1,4 δισ., 3,7 δισ. και 1,3 δισ. ευρώ για τα έτη 2016, 2017 και 2018 αντίστοιχα.

Πηγή

Σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα

Η φωτογραφία είναι από 24ωρη απεργία τον Μάιο του 2010. Σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Έξι χρόνια μετά την χρεοκοπία της χώρας, οι Έλληνες συνεχίζουν τον σκληρό αγώνα για να ανατρέψουν το σύστημα.

Αρχικά, οι Έλληνες βγήκαν στους δρόμους για να ανατρέψουν την κυβέρνηση Παπανδρέου που τους φόρεσε το πρώτο Μνημόνιο, και την οποία είχαν ψηφίσει για να απαλλαγούν από την κυβέρνηση Καραμανλή που οδήγησε το δημόσιο χρέος στον θεό.

Στη συνέχεια, οι Έλληνες έφεραν την κυβέρνηση Σαμαρά, για να περάσει το δεύτερο Μνημόνιο που δεν μπορούσε να περάσει η κυβέρνηση Παπανδρέου, ούτε η κυβέρνηση Παπαδήμου που την διαδέχτηκε για μερικούς μήνες, μετά από ένα έξοχο κοινοβουλευτικό πραξικόπημα.

Μετά, οι Έλληνες έφεραν την κυβέρνηση Τσίπρα για να περάσει το τρίτο Μνημόνιο που δεν μπορούσε να περάσει η κυβέρνηση Σαμαρά. Την κυβέρνηση Τσίπρα την ψήφισαν μάλιστα δυο φορές· την δεύτερη αμέσως μετά την απάτη.

Τώρα οι Έλληνες διαδηλώνουν για να φέρουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη που θα περάσει το τέταρτο Μνημόνιο, που δεν μπορεί να περάσει η κυβέρνηση Τσίπρα. Παράλληλα με όλα αυτά, οι Έλληνες έβαλαν στην Βουλή την Χρυσή Αυγή και τον Βασίλη Λεβέντη και πέτυχαν το τρομερό κατόρθωμα, σε μια χώρα που οι περισσότεροι δεν θέλουν το Μνημόνιο, να μην υπάρχουν αντιμνημονιακά κόμματα στη Βουλή, εκτός βέβαια από το ΚΚΕ -που είναι θρησκεία, όχι κόμμα- και τους νεοναζί εγκληματίες.

Το πολύ ωραίο είναι ότι οι Έλληνες διαδηλώνουν τώρα για να ρίξουν την κυβέρνηση Τσίπρα που θέλει να περάσει το Ασφαλιστικό και να φέρουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη που θα το περάσει επίσης.

Το ακόμα πιο ωραίο είναι που όλα αυτά τα χρόνια οι Έλληνες συνεχίζουν να αντιδρούν με τον ίδιο τρόπο, κάνοντας 24ωρες απεργίες που οργανώνουν οι ίδιοι ξεπουλημένοι εργατοπατέρες, αν και ολοι γνωρίζουν πως η μόνη απεργία που έχει νόημα είναι η γενικά απεργία διαρκείας.

Βέβαια, με σχεδόν 30% ανεργία, πάνω από 400 χιλιάδες Έλληνες να έχουν φύγει στο εξωτερικό και τους νέους Έλληνες να αναζητούν τρόπο να «διαφύγουν», ποιος θα συμμετέχει σε γενική απεργία;

Ναι, είναι βλακώδες να κάνεις συνέχεια τα ίδια πράγματα και να περιμένεις διαφορετικό αποτέλεσμα.

Αλλά οι Έλληνες το τερμάτισαν.

Από την άλλη, οι Ισλανδοί που είδαν την χώρα τους να χρεοκοπεί το 2008 αρνήθηκαν να πληρώσουν το χρέος που τους έφεραν καπέλο οι τράπεζες, ανέτρεψαν την κυβέρνηση που οδήγησε την χώρα τους στην χρεοκοπία, έκαναν δημοψήφισμα και αποφάσισαν να μην δεχτούν να πληρώσουν το χρέος που αναγνώρισε η νέα κυβέρνηση, έστειλαν τον πρωθυπουργό στο δικαστήριο, και έφτιαξαν νέο Σύνταγμα, με τη συμμετοχή των πολιτών.

Οι Ισλανδοί πήραν την τύχη τους στα χέρια τους, οι Έλληνες κάνουν αναθέσεις στον έναν απατεώνα πρωθυπουργό μετά τον άλλον.

Αγαπητοί συμπατριώτες, σας εύχομαι καλούς αγώνες με την ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ, και τους αγρότες στα μπλόκα του Mega και του ΣΚΑΪ.

Την αγάπη μου.

 (Αν δεν αποδοθεί δικαιοσύνη για την χρεοκοπία της χώρας, αν δεν μάθουμε σε ποιους οφείλεται η δημιουργία του δημοσίου χρέους, αν δεν εξαφανιστούν οι σάπιοι μαφιόζοι ολιγάρχες, η Ελλάδα δεν θα κάνει βήμα. Αλλά θα κάνει 24ωρες απεργίες.)

Πηγή

Η Λευτεριά δεν θάρθει και «Επανάσταση» δεν θα γίνει

(Η εικόνα είναι του Δον ΨΥΧΩΤΗ)

Πρώτα απ’ όλα, δεν θάρθουν, γιατί αυτά τα πράγματα είναι δύσκολα. Θέλουν κόπο και θυσίες, που οι «επαναστάτες» δεν είναι διατεθειμένοι να κάμουν. 

Δεύτερο, γιατί τα μυαλά είναι καμένα από το σύνολο των παραδειγμάτων και υποδείξεων, που εμφανίζονται ως δρόμοι επανάστασης και απελευθέρωσης.

Μπαίνουμε στον έκτο χρόνο της ολιγαρχικής τραπεζικής κυριαρχίας κι ενώ ο λαός έχει δείξει, ποικιλοτρόπως, την αντίθεση του σε όσα ζει, μια συγκροτημένη δύναμη αντίστασης και ανατροπής, που να είναι απειλητική στο κατοχικό καθεστώς δεν έχει εμφανιστεί. Με διάφορους τρόπους, ένα 60-70% του πληθυσμού έχει εκφράσει την αντίθεση του και ο καθένας ή η κάθε μικροομάδα δείχνουν κι από ένα δικό τους ορθό δρόμο και, αναπαράγοντας τη διαίρεση, σκορπούν σύγχυση και καλλιεργούν απογοήτευση.

Οι περιουσίες θα απαλλοτριωθούν, οι εισφορές και οι φόροι θα αυξηθούν, οι μισθοί και οι συντάξεις θα μειωθούν κι άλλο, η ανεργία θα είναι καθεστώς και, πέρα από ασύνδετες και σπασμωδικές αντιδράσεις, ουδέν θα συμβεί.

 Θα αναδειχθεί ξανά, ως «λύση», η εναπόθεση ελπίδων, σε ψεύτικους κοινοβουλευτικούς αντιστασιακούς αριστεράς και δεξιάς, η οποίοι, απλώς, θα συνεχίσουν την πολιτική όλων όσων, ως τώρα, κυβέρνησαν, κομίζοντας «ελπίδα». Το πολιτικό εμπόριο ελπίδων θα συνεχιστεί, σε συνεννόηση και σε απόλυτο συντονισμό με τη διαδικασία απαλλοτρίωσης της ζωής μας.

Ο λόγος που δεν θα συμβεί τίποτα είναι γιατί οι κατέχοντες μια κάποια γνώση δεν έχουν και την απάντηση. Η πολιτική, κοινωνική και οικονομική γνώση αντλείται από το μαγγανοπήγαδο των ιδεών του κυρίαρχου δυτικού παραδείγματος, συνοδεύεται από πιστές αντιγραφές τρόπων και μεθόδων και την άκριτη εμφύτευση τους στον δικό μας τόπο και χρόνο.

Ασυνείδητα, η γνώση μετατρέπεται σε πίστη και θρησκεία. Και στις πολιτικές παρέες, εκεί που όλοι νομίζουν ότι ανακάλυψαν τον τροχό, αν πεις ότι κάνουν ριζικό λάθος, θα σε αντιμετωπίσουν ως εξωγήινο. Θα ακούσουν μια γλώσσα ακαταλαβίστικη κι ας είναι η ίδια γλώσσα. Το χειρότερο είναι ότι όλα αυτά συμβαίνουν στον κόσμο που έχει συνειδητοποιήσει ότι η αλλαγή είναι στο δικό του χέρι και προσπαθεί να οργανωθεί. Πρόκειται για τους κόσμους των αυτόνομων, των αντιεξουσιαστών και της δημοκρατίας. Για τους άλλους, που αναζητούν και συντάσσονται με πολιτικούς μεσσίες, δεν έχω να πω κάτι.

 Η συνέχεια     ΕΔΩ

Η ώρα του «ΟΧΙ»

του Χρήστου Ξανθάκη

Πέρα από αριστερά, δεξιά, κέντρο και απόκεντρο

Όπως χαζολογούσα αυτές τις μέρες στο ίντερνετ, έπεσα πάνω στην εξομολόγηση ενός ευρωλιγούρη. Ενός ανθρώπου των γραμμάτων συγγνώμη, που για μία ακόμη φορά τα τελευταία χρόνια αντί να ασχολείται με την τέχνη του προσπαθούσε να μας βάλει μυαλό. Να μας νουθετήσει, να επιβάλει την σοβαρότητα και να αποδείξει ότι είμαστε στόκοι. Ότι δεν μας έκοβε καθόλου όταν ψηφίσαμε «ΟΧΙ» τον περασμένο Ιούλιο… 

Η επιχειρηματολογία του ανδρός, δεν είχε και πολλή σημασία. Μπλα, μπλα, μπλα Ευρώπη, μπλα, μπλα, μπλα διαφωτισμός, που θα έλεγε κι ο Σαββόπουλος πριν αποσυρθεί οριστικά στο Παλαιό Ψυχικό. Για να ψαρώσει το βλαχαδερό, που λέμε και στο χωριό μου, και να αισθανθεί ούφο, γκασμάς, φούφωτος, μπροστά στο μεγαλείο της ουμανιστικής σκέψης. Και να παραδεχθεί επίσης το λάθος του το αιώνιο, να σκύψει το κεφάλι και να πει το «ήμαρτον». Μπορεί κι αλλιώς;

Είχε, βέβαια, και έναν άλλο σκοπό το σημείωμα του φιλοευρωπαίου ρέκτη. Να εμψυχώσει τους ομοϊδεάτες του, να υποδαυλίσει τη φλόγα που έσβησε, να αναστήσει τους νεκρούς, αν προτιμάτε, που έπεσαν στο πεδίο της μάχης. Οι Αμερικανοί το αποκαλούν αυτό "rallying the troops” και έχουν δίκιο στην ακριβολογία τους. Αρκεί, φυσικά, να υπάρχει στράτευμα για να το εμπνεύσεις και να μην έχει σκορπίσει στους τέσσερεις ανέμους. Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο και τα δόλια τα Εσπάκια που έβγαλαν φτερά και πέταξαν…

Γιατί τα στρατά του «ΝΑΙ» δεν είναι πια συγκεντρωμένα και στοιχισμένα. Πάει τέλειωσε, εγκατέλειψαν το όρυγμα και το ‘σκασαν, ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Δεν γίνεται άλλωστε να δαγκώσεις τέτοια πιπεριά και να διατηρήσεις την ψυχραιμία σου. Όσο ζόρικος και να είσαι, όσο σκυλί ατάιγο που λένε και στην Πάτρα, θα γυρίσεις την πλάτη στον εχθρό και θα το βάλεις στα πόδια. Ζήσε για να πολεμήσεις μιαν άλλη μέρα.

Και μην προσπαθείς να βαφτίσεις τη νύχτα μέρα, σε παρακαλώ. Αυτό λέω εγώ και επιμένω ότι η πιο σημαντική ώρα του έθνους την περασμένη χρονιά ήταν η νίκη του «ΟΧΙ». Πέρα από αριστερά, πέρα από δεξιά, πέρα από κέντρο και απόκεντρο. Ήταν μια ώρα ανάτασης, πυγμής, ενότητας και σθένους για την Ελλάδα. Και ως τέτοια πρέπει να τη θυμόμαστε και να τη χρησιμοποιούμε για παράδειγμα στο μέλλον. Στο μέλλον που δεν περιμένει, στο μέλλον που δεν χαρίζεται σε κανέναν και σε καμιά!

Υ.Γ.: Ήταν επιπλέον το δημοψήφισμα η ώρα όπου οι δημοσκόποι έχασαν τόσο τα αυγά όσο και τα πασχάλια…

Πηγή

ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ! Πουθενά στον κόσμο δεν υπάρχει ΦΠΑ 23% για τα μέσα μαζικής μεταφοράς...

Yannis Siatras 

Είναι απατεώνες!  Το ξαναλέω!  ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ!  Πουθενά στον κόσμο δεν υπάρχει ΦΠΑ 23% για τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Λένε ότι καταστράφηκαν οι αστικές συγκοινωνίες επειδή δεν χρέωναν εισιτήριο επί 10 μέρες τον Ιούλιο στα capital controls.

Στο μεταξύ οι τζαμπατζήδες εξακολουθούν και βασιλεύουν. Πριν 5 χρόνια, υποτίθεται θα έκαναν διαγωνισμούς για να βάλουν τις "μπάρες ελέγχου" όπως έχουν σε όλα τα μετρό του κόσμου. Όμως, μας δουλεύουν. ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ! Σε σχέση με το μέγεθος του Μετρό και τον κατώτατο μισθό, έχουμε το πιο ακριβό μετρό στην Ευρώπη!

(Το 2012, ως "Έλληνες Φορολογούμενοι" είχαμε υποβάλει σχετική μελέτη στο Υπουργείο Συγκοινωνιών. Θα την αναδημοσιεύσουμε στις επόμενες μέρες.)

Πηγή  press-gr

Βουλή του 50% και κοινωνία του ενός τετάρτου. Η ανωμαλία σαν κανονικότητα…

Κάθε πρωί γίνεται το αδιαχώρητο στους δρόμους της Αθήνας. Αλήθεια, πού πηγαίνουν όλοι αυτοί όταν η ανεργία παίρνει πάλι την ανηφόρα, όταν στα γραφεία και τα μαγαζιά οι πληρωμές γίνονται με το σταγονόμετρο;

Αυτή η παράδοξη κινητικότητα είναι μια σύμπτωση ή το σύμπτωμα κινδύνου μιας νέας πραγματικότητας που έρχεται στην χώρα πίσω απ’ τα σύννεφα της στέρησης και της ανέχειας;

Το Θέατρο Τέχνης προσέφερε το εισιτήριο στα τρία ευρώ και αμέσως σχηματίστηκαν ουρές. Πριν ένα μήνα ένα ταξίδι στην Άπω Ανατολή ακυρώθηκε λόγω εκλογών. Όλοι οι ταξιδιώτες ήταν δημόσιοι υπάλληλοι και η άδεια τους ανακλήθηκε.

 Από πέρυσι τέτοια εποχή, ενώ ο πολιτικός χρόνος έχει σταματήσει, οι δείκτες του οικονομικού ρολογιού τρέχουν και διαχωρίζουν την κοινωνία ολοένα πιο άνισα και βαθιά.

Ένα κάπου 40% μένει στον πάτο να βυθίζεται σιωπηλό και αβοήθητο, ένα πάνω κάτω 25% συνεχίζει την ζωή του κανονικά, όπως ήξερε και συνήθιζε σχεδόν προ κρίσης, και ανάμεσά τους οι υπόλοιποι δίνουν ένα συσσίφειο αγώνα επιβίωσης ενάντια στην πτώση.

Και έτσι ορίζεται μια κανονικότητα μέσα στην ανωμαλία που ειδικά μετά τις τελευταίες εκλογές φιλοδοξεί να εδραιωθεί ως η καθημερινότητα μέσα σε έναν πολυδιασπασμένο κοινωνικό ιστό.

Οικονομικά η χώρα τρέχει προς την δραχμή και οι τελευταίες εκλογές δεν ήταν παρά η κερκόπορτα που οδηγεί σε αυτήν. Το σκηνικό της νύκτας της 12ης προς 13η Ιουλίου σύντομα θα επαναληφθεί.

Το 2015 θα περάσει στην ιστορία σαν η χρονιά που επιταχύνθηκε και ολοκληρώθηκε ο κύκλος της οικονομικής αποδυνάμωσης της πλειονότητας των πολιτών (ταμεία, καταθέσεις κλπ) πριν την επερχόμενη νομισματική αλλαγή, έτσι ώστε αυτή να συμβεί με τους πιο δύσκολους και ατιμωτικούς όρους για την κοινωνία.

Ο πρωθυπουργός γελούσε απτόητος όταν πιάστηκε εν μέσω των Αμερικανών επενδυτών και του Κλίντον να μην καταλαβαίνει τι τον ρωτούσαν ή και να μην γνωρίζει για αυτά που τον ρωτούσαν. Και την επομένη, μιλώντας στον ΟΗΕ, με την ίδια άνεση απέρριπτε τη νεοφιλελεύθερη συνταγή που ενάμισυ μήνα πριν την είχε ψηφίσει. Και αυτά πέρα από το γεγονός ότι λίγες μέρες πριν η Ελλάδα απείχε από την ψηφοφορία του ΟΗΕ για την αναδιάρθρωση κρατικών χρεών!

Φυσικά, δεν έχεις τίποτε να περιμένεις από έναν πρωθυπουργό που στην καλύτερη δεν έχει την υποδομή, την βαρύτητα και την αίσθηση της ευθύνης που του αναλογεί για να διαχειριστεί την αρνητική δυναμική των οικονομικών γεγονότων, που τον έχουν ήδη ξεπεράσει.

 Μπορείς όμως να του αναγνωρίσεις ότι αντιπροσωπεύει την μέση κοινωνική συνείδηση του 56% του ελληνικού εκλογικού σώματος, το οποίο και συμμετείχε στις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου και του οποίου μεγάλο μέρος αποδέχεται να βιώνει μια «ασύμμετρη κανονικότητα».

Πώς όμως μπορούμε να προχωρήσουμε με την ψήφο των μισών και την ευημερία του ενός τετάρτου;

Για πόσο ακόμη μπορεί να κρατήσει ομαλά μια κατάσταση κανονικότητας μέσα στην ανωμαλία;

Για πόσο μπορεί να συντηρείται μια κατάσταση εικονικής ή πραγματικής ευημερίας ολιγαρχικού τύπου μέσα σε μια κατάσταση γενικευμένης οικονομικής πολιορκίας, όταν μάλιστα αυτή έχει ήδη αξιοποιηθεί και συνταγματικά, όπως με τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου;

Για πόσο καιρό σε μια δημοκρατία η ανωμαλία μπορεί να υποδύεται την κανονικότητα χωρίς κοινωνική αμφισβήτηση και αναταραχή, χωρίς ριζοσπαστικές πολιτικές κινήσεις; Τα χρονικά περιθώρια για την ανάληψη πρωτοβουλιών που θα μπορούσαν να αποσυνδέσουν τον αυτόματο πιλότο και να αποφευχθεί η πρόσκρουση έχουν στενέψει. Αλλά ακόμη υπάρχουν και πάντα σε συνταγματικά πλαίσια.

Δ. Τρικεριώτης, Twitter: @BlogGnathion

Δημοψήφισμα και εσκεμμένη συσκότιση

ΠΑΤΗΣΤΕ ΓΙΑ ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ 

Φόβος: Το πιο αποτελεσματικό εργαλείο χειραγώγησης

Στη ζωή μας βιώνουμε εκατομμύρια καταστροφές από τις οποίες η συντριπτική πλειοψηφία δεν συμβαίνει ποτέ. Τις βιώνουμε μόνο στο μυαλό μας.

 Συλλογικά και ατομικά όλοι κάτι φοβόμαστε: τη χρεοκοπία, την απόλυση, την κατάρρευση του ευρώ, τους ιούς, τους χωρισμούς, μήπως πέσει ο ουρανός στα κεφάλια μας (. . . για τους φίλους του ASTERIX !).

Ο φόβος όμως δυστυχώς είναι το πιο αποτελεσματικό εργαλείο πολιτικής και όχι μόνο χειραγώγησης. Το δηλητήριο που παραλύει τη δράση και την αντίσταση στην επέλαση οποιασδήποτε εξουσίας.

Η υπερβολική ανησυχία οδηγεί σε ακινησία.

Αν αρχίσουμε να ζούμε στη στιγμή ο φόβος εξαφανίζεται.

 Ο κάθε φόβος έρχεται μέσα από μια επιθυμία

Έτσι αν αρχίσουμε να παρατηρούμε τον εαυτό μας θα διαπιστώσουμε ποια επιθυμία είναι αυτή που τον δημιουργεί και αν είμαστε αρκετά συνειδητοί θα διακρίνουμε τη ματαιότητα που κρύβεται πίσω από αυτή την επιθυμία.

Ο φόβος επίσης προέρχεται από την ανασφάλεια μας για το αύριο.

Το αύριο όμως πάντα θα είναι ανασφαλές.  Η ζωή είναι όμορφη επειδή είναι ανασφαλής.  Η ανασφάλεια χρωματίζει με ομορφιά τη ζωή μας.

Η ζωή είναι όμορφη γιατί έχει ανατροπές. Δεν είναι δεδομένη.
Η ζωή είναι όμορφη γιατί υπάρχει ο θάνατος. Η ζωή έχει αξία γιατί μπορεί να χαθεί.

Αν δεν μπορούμε να την χάσουμε τότε η ζωή γίνεται φυλακή. Δεν θα μπορέσουμε να την απολαύσουμε.

Τα ιερατεία όλων των θρησκειών χρησιμοποιούν αριστοτεχνικά τον μηχανισμό “Φόβος – Ελπίδα” για να ελέγχουν τους πιστούς τους. Ο φόβος του θανάτου και αυτός της μετά θάνατον τιμωρίας ή μη λύτρωσης αντιπαραβάλλονται συστηματικά με την ελπίδα της μετά θάνατον ζωής, της σωτηρίας και της πλουσιοπάροχης ανταμοιβής (πάντοτε και μόνον μετά θάνατον…), υπό την αυστηρή προϋπόθεση ότι ο πιστός θα αποδεχτεί πλήρως τα δόγματα της θρησκείας, θα συμμορφωθεί στους κανόνες της, θα υιοθετήσει το καθορισμένο πρότυπο συμπεριφοράς που αυτή απαιτεί και θα υπακούσει στις εντολές του ιερατείου.

Και είναι τόσο αποτελεσματικός και ευέλικτος ο μηχανισμός αυτός, ώστε χρησιμοποιείται ευρέως από την διαφήμιση και το μάρκετινγκ, ακόμη και σε ανεπτυγμένες κοινωνίες, όπου η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι εγγράμματοι, προκειμένου να προωθηθούν προϊόντα και υπηρεσίες και να επηρεαστεί η συμπεριφορά των καταναλωτών.

Κίνδυνοι ανύπαρκτοι ή κίνδυνοι άλλοτε λιγότερο κι άλλοτε περισσότερο υπαρκτοί (π.χ. ατύχημα, ασθένεια, γηρατειά, μόλυνση, κοινωνική απόρριψη λόγω εμφάνισης) προβάλλονται, συνήθως μεγενθυνόμενοι, ώστε να προκληθεί το συναίσθημα του φόβου στους υποψήφιους καταναλωτές.

Ταυτόχρονα παρέχεται σε αυτούς η ελπίδα πως η συστηματική αγορά και χρήση ενός προϊόντος (π.χ. φάρμακο, τρόφιμο, καλλυντικό, απολυμαντικό) ή μιας υπηρεσίας (π.χ. ασφάλεια ζωής ή υγείας, συνδρομή σε γυμναστήριο ή σε πρόγραμμα διατροφής) μπορεί να μειώσει ή και να εξαλείψει τον αντίστοιχο κίνδυνο, εξασφαλίζοντας υγεία, μακροζωία, νιάτα, ομορφιά και δημοφιλία.

Η πιο αποτελεσματική όμως χρήση του μηχανισμού αυτού (ΦΟΒΟΣ εναλλάξ με ΕΛΠΙΔΑ) και ταυτόχρονα η λιγότερο έντιμη αλλά και η πλέον επικερδής, γίνεται στον χώρο της πολιτικής ή ακριβέστερα στον χώρο νομής της εξουσίας.

Προκειμένου πολιτικο-οικονομικά ιερατεία και κόμματα να κατακτήσουν ή να διατηρήσουν την εξουσία, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα την δημοκρατική τους νομιμοποίηση, απαραίτητη για να περιοριστούν και να ελεγχθούν οι αντιδράσεις στις επιδιώξεις και στις ενέργειές τους, το εκλογικό σώμα τίθεται ενώπιον διλημμάτων και επιλογών, που φορτίζονται εντέχνως με τα συναισθήματα του φόβου και της ελπίδας.

 Έτσι η χειραγώγηση των εκλογέων καθίσταται ευκολότερη, αφού οι περισσότεροι υποπίπτουν στην παγίδα και προσεγγίζουν τα πολιτικά ζητήματα, όχι με την λογική, αλλά με το συναίσθημα, του φόβου, γεγονός που διευκολύνει τον σχηματισμό μιάς εκλογικής μάζας, αγόμενης και φερόμενης πιά από τον φόβο και την ελπίδα.

 Όπως λέει ο Όσσο:

 «Άκου πάντα το κάλεσμα του αγνώστου και αφέσου να βρίσκεσαι πάντα σε κίνηση. Ποτέ μη προσπαθείς να αγκιστρωθείς από κάπου.

Το να αγκιστρωθείς σημαίνει να πεθάνεις. Είναι ένας πρώιμος θάνατος»

Λίγη αίσθηση του χιούμορ, λίγο γέλιο, αθωότητα παιδιού – και τι έχεις να χάσεις;

Προς τι ο φόβος;

Τίποτα δεν έχουμε. Έχουμε έρθει χωρίς τίποτα, Χωρίς τίποτα θα φύγουμε.

Ο Σενέκας, διάσημος Ρωμαίος Στωικός φιλόσοφος είπε:

Timendi causa est nescire. που σημαίνει: η αιτία του φόβου είναι η άγνοια.

Ποια άγνοια; Η άγνοια ότι τα πάντα συμβαίνουν στη ζωή μας για ένα μοναδικό λόγο. Για να μας αφυπνίσουν από το λήθαργό μας.

Για να πονέσουμε, έτσι ώστε μέσα από τον πόνο να αναγκαστούμε να φέρουμε στην επιφάνεια την αληθινή μας φύση. Η άγνοια ότι το δράμα της ζωής μας είναι τέλειο.

 Και όπως πρόσφατα μου είπε ένας καλός δάσκαλος:

«Στο τέλος όλα θα είναι καλά. Κι αν δεν είναι όλα καλά θα σημαίνει πως το τέλος δεν ήρθε ακόμη…»



Αφορμή για αυτό το άρθρο πήρα, μετά από μία συζήτηση για τις ελεεινές και τρισάθλιες ειδήσεις στην τηλεόραση, αλλά και όταν έκανα μία “βόλτα” σε “τοίχους” φίλων μου στο φ β. (Φυσικά, βέβαια, η “τεχνική” δεν αφορά μόνο τις ειδήσεις, αλλά και ειδικά τις θρησκείες, όπως και άλλες πτυχές της ζωής μας). Γεμάτοι “τοίχοι”, λοιπόν, με τα της επικαιρότητας τα οποία δεν προάγουν καν την ενημέρωση, παρά μόνο τον φόβο και αχ, πως το σιχαίνομαι αυτό το δηλητήριο, τι ωραία που θα ήταν αν μπορούσαμε να τον εξαλείψουμε από τις ζωές μας: γιατί να που οδηγεί, με μαθηματική ακρίβεια: στην Ασθένεια!

Και σε εσωτερικές συγκρούσεις φυσικά!

 Είναι τόσο απλό φίλοι μου, που πιστεύω ότι όλοι όσοι ασχολούνται με το τι κάνει το σύστημα σε εμάς και κατεβάζουν και καλά τα τεκταινόμενα, είναι ή γίνονται άθελά τους μέρος του συστήματος που χρησιμοποιεί τον φόβο για να μας καταστήσει μαριονέτες!!

Σκεφτείτε καλά τι θρέφεται με όσα διακινούνται μέσα στο διαδίκτυο, προσωπικά αρκετοί “τοίχοι”, είναι ίδιοι και απαράλλακτοι με τα δελτία ειδήσεων που οι ίδιοι οι αναρτώντες απεχθάνονται και κοροϊδεύουν..!

Πηγή

Αναζητώντας 600 λεωφορεία

Έλλειμμα το οποίο ενδέχεται να φτάσει ακόμα και το 20% έως το τέλος του 2015 εκτιμάται ότι θα διαμορφωθεί στην εταιρεία ΟΣΥ (Οδικές Συγκοινωνίες) προκαλώντας ισχυρό πονοκέφαλο στην ηγεσία του υπουργείου Υποδομών. Την ίδια στιγμή οι δυσλειτουργίες στο συγκοινωνιακό έργο της εταιρείας που διαχειρίζεται λεωφορεία και τρόλεϊ είναι τεράστιες κυρίως λόγω έλλειψης πόρων.

Τα οχήματα μετρούν κατά μέσο όρο 12,5 έτη ζωής με αποτέλεσμα να εμφανίζουν συστηματικά βλάβες, οι οποίες δεν επιδιορθώνονται, λόγω περιορισμένων πόρων. Παροπλισμένα στα αμξοαστάσια βρίσκονται δεκάδες λεωφορεία τα οποία ελλείψει ανταλλακτικών δεν μπορούν να επισκευαστούν. Την ίδια στιγμή συνολικά 415 λεωφορεία (22% του στόλου) και άλλα 134 τρόλεϊ (38% του στόλου) πρόκειται να αποσυρθούν από την κυκλοφορία έως το τέλος του 2016 λόγω παλαιότητας, τα οποία δεν θα πληρούν ούτε τις περιβαλλοντικές προδιαγραφές.
Ψάχνει 80 εκατ. ευρώ για 300 λεωφορεία
Το κόστος προμήθειας νέων οχημάτων για την ΟΣΥ έχει υπολογστεί στα 80 εκατ. ευρώ τα οποία η εταιρεία αδυνατεί να καλύψει. Συγκεκριμένα θεωρείται επιτακτική η αντικατάσταση 300 θερμικών λεωφορείων. Από αυτά τα 180 είναι 12 μέτρων, 120 είναι 18 μέτρων (αρθρωτά) και άλλα 45 είναι ηλεκτροκίνητα τρόλεϊ 12 μέτρων. Η πρόταση της διοίκησης της ΟΣΥ είναι να ενταχθεί η δαπάνη στο ΕΣΠΑ της περιόδου 2014-2020. Πρόταση η οποία δεν έχει εγκριθεί προς το παρόν και εκτιμάται ότι δεν θα τύχει έγκρισης ούτε στο μέλλον.
Ο αντίκτυπος είναι εμφανής στους επιβάτες με τις καθυστερήσεις στα δρομολόγια να αποτελούν καθημερινό φαινόμενο, ενώ η εταιρεία έχει ήδη προχωρήσει τρεις φορές έως σήμερα σε τροποποιήσεις δρομολογίων. Οι αλλαγές στο συγκοινωνιακό έργο περιλαμβάνουν καταργήσεις δεκάδων γραμμών, προκειμένου το υφιστάμενο τροχαίο υλικό και προσωπικό να μπορούν να αντεπεξέλθουν στο συγκοινωνιακό έργο. Φέτος, αναμένεται να αποχωρήσουν πάνω από 200 άτομα από την ΟΣΥ λόγω συνταξιοδότησης αφήνοντας ακόμη μεγαλύτερα κενά πίσω τους σε οδηγούς και τεχνικούς.
Από το κακό στο χειρότερο τα οικονομικά της ΟΣΥ
Στο μεταξύ οι προοπτικές για τα οικονομικά του τρέχοντος έτους κάθε άλλο παρά θετικές είναι. Η νέα τιμολογιακή πολιτική υπολογίζεται ότι ευθύνεται για έλλειμμα που μπορεί να φτάσει και το 20% έως το τέλος του 2015. Σημειώενται ότι στόχος της προηγούμενης κυβέρνησης ήταν η μείωση της τιμής του εισιτηρίου να αυξήσει τις επιβιβάσεις, κάτι το οποίο όμως δεν συνέβη. Σύμφωνα με τον ΟΑΣΑ (Οργανισμός Αστικών Συγκοινωνιών Αθηνών) η επιβατική κίνηση ενισχύθηκε κατά μόλις 1,4%, χωρίς να υπάρχει αντίστοιχη αύξηση στα έσοδα. Παρά το γεγονός ότι οι πωλήσεις μηνιαίων καρτών σε λεωφορεία και τρόλεϊ αυξήθηκαν κατά 50%, τα έσοδα δεν ενισχύθηκαν, λόγω της μειωμένης τιμής των μαζικών προϊόντων.
Ειδικότερα με την επιβολή της μείωσης της, από τον Σεπτέμβριο έως το Δεκέμβριο του 2014, τα έσοδα μειώθηκαν κατά 0,16% σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα του 2013, καταστρέφοντας την θετική εικόνα που είχε διαμορφωθεί στην αρχή της χρονιάς.
Χαρά Αυγερινού
www.reporter.gr

Πηγή:www.reporter.gr

O Xρήστος Σπίρτζης, Αναπληρωτής Υπουργός Υποδομών Μεταφορών και Δικτύων, με μια μακροσκελή δήλωσή του

Ισοπέδωσαν τη χώρα, πάλεψαν μέχρι τέλους να υποθηκεύσουν το μέλλον των παιδιών μας και τώρα έχουν το θράσσος να μας κουνάνε το δάκτυλο. Ευτυχώς που η νέα κυβέρνηση έχει υπουργούς που ξέρουν καλά πως να βάζουν στη θέση τους, τους μνημονιακούς εφιάλτες που συνεχίζουν να προκαλούν!

O Xρήστος Σπίρτζης, Αναπληρωτής Υπουργός Υποδομών Μεταφορών και Δικτύων, με μια μακροσκελή δήλωσή του, απαντάει σε όσα (αδιανόητα) είπε, σχετικά με τα δημόσια έργα, ο Τομεάρχης Υποδομών και Μεταφορών της ΝΔ, Λ. Αυγενάκης!
ΔΕΙΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΣΠΙΡΤΖΗ:
Οι εκπρόσωποι του κομματικού συστήματος, που οδήγησε τη χώρα στη σημερινή ζοφερή κατάσταση και έχουν βάλει ανεξίτηλη την σφραγίδα τους στη διάλυση της κοινωνίας, της οικονομίας, του παραγωγικού ιστού και των αναπτυξιακών δομών και υποδομών ας πάψουν να προκαλούν με κορώνες πολιτικού θράσους, ολόκληρα ψέματα και μισές αλήθειες. Υποτιμούν τη μνήμη και την κρίση του λαού, για να κρύψουν τις πρόδηλες ευθύνες τους.

Αντί να παριστάνουν τους υπερασπιστές των έργων, να μας δίνουν συμβουλές και να κάνουν συστάσεις, όπως άλλωστε έχουν αναπόδραστη πολιτική και ηθική υποχρέωση ας πράξουν πρώτα το καθήκον τους: Να ζητήσουν συγνώμη από τους πολίτες για την δυστυχία που τους έχουν προσφέρει και να κάνουν γενναία αυτοκριτική, λέγοντας την αλήθεια για τα έργα και τις ημέρες τους και στον τομέα των Δημοσίων Έργων. Είναι αυτοί, που κυβερνώντας και νομοθετώντας επί σειρά ετών:

-Παρέδωσαν μια χώρα σε κοινωνικό αποκλεισμό και σε κλοιό ημιτελών και προβληματικών έργων, με ιδιαίτερο χαρακτηριστικό την επιβολή τεράστιων διοδίων, ως αδιαμφισβήτητη απόδειξη της αντιαναπτυξιακής και αντικοινωνικής πολιτικής τους.

-Οδήγησαν μαζί με όλους τους άλλους κλάδους της οικονομίας, τον άλλοτε δυναμικό κατασκευαστικό τομέα στα τάρταρα, εκτινάσσοντας την συνολική ανεργία στα ύψη, ισοπεδώνοντας παράλληλα το επιστημονικό, τεχνικό παραγωγικό δυναμικό της χώρας.
-Ναρκοθέτησαν σχεδόν όλα τα έργα, σε ένα επιμελώς διαμορφωμένο τοπίο, καθυστερήσεων, ανεφάρμοστων ρυθμίσεων, όπως πχ τα περίφημα χρονοδιαγράμματα για την αρχαιολογία και τις απαλλοτριώσεις, προβληματικών είτε ανύπαρκτων χρηματοδοτήσεων και άλλων απίστευτων εμπλοκών, εις βάρος του δημοσίου συμφέροντος και των πολιτών.

-Παρέλειψαν να βάλουν στις λεόντειες συμβάσεις που έχουν υπογράψει μία γραμμή προστασίας του δημόσιου συμφέροντος.

-Επιβάρυναν το δημόσιο με διεκδικήσεις για έργα φαντάσματα, που δεν έγιναν ούτε θα γίνουν.

-Φεύγοντας από την κυβέρνηση ναρκοθέτησαν και το θεσμικό πλαίσιο παραγωγής των έργων και μελετών, προκαλώντας νέες εμπλοκές και προβλήματα, τα οποία αντιμετωπίσαμε άμεσα.

Με σχέδιο, αποτελεσματικές παρεμβάσεις, νέες διαφανείς διαδικασίες προστασίας του δημόσιου συμφέροντος και σκληρή δουλειά δίνουμε τη μάχη της απεμπλοκής των έργων και του θεσμικού πλαισίου από τις παγίδες του παρελθόντος. Γνωρίζουν όλοι ότι εργαζόμαστε για την ολοκλήρωση εν εξελίξει έργων και την προώθηση των νέων αναγκαίων υποδομών, που συμβάλλουν στην παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και την πραγματική ανάπτυξη. Και θα τα καταφέρουμε.

Οι υπεύθυνοι της διάλυσης και της καταστροφής του τόπου και των έργων, ως εκπρόσωποι του κομματικού συστήματος του παρελθόντος, ας καταλάβουν ότι όπως δεν τα κατάφεραν μέχρι τώρα δεν θα τα καταφέρουν να ξεφύγουν από τις πολιτικές συνέπειες και τη βαριά λαϊκή καταδίκη των πράξεων τους. Ο λόγος τους θα εξακολουθεί να έχει χαμηλή πολιτική αξία και υψηλότατη αναξιοπιστία, όσο συνεχίζουν χωρίς ίχνος αυτοκριτικής να κρύβουν και να κρύβονται από την αλήθεια. 
 http://www.toxwni.gr/

HelpMeVote για τις Εκλογές 2015

Απαντήστε στις επόμενες ερωτήσεις για να δείτε πoιο πολιτικό κόμμα μπορεί να σας εκπροσωπήσει καλύτερα.

 http://www.helpmevote.gr/#p1

Όταν η τρέλα η μήπως η αρρώστια, πάει με το Μετρό

Όταν η τρέλα πάει με το Μετρό!!!